گاهی فریبکاری در لباس دینداری ظاهر می‌شود؛ با کلامی شیرین، چهره‌ای آراسته و سخنانی به‌ظاهر معنوی، اما با نیتی که چیزی جز رسیدن به منافع دنیوی نیست. امام صادق(ع) در روایتی تأمل‌برانگیز، از افرادی پرده برمی‌دارند که دین را وسیله‌ای برای رسیدن به دنیا قرار داده‌اند و با ظاهری فریبنده، حقیقتی آلوده را پنهان می‌کنند.
گوشی کنار جانماز، دوربین روشن و چشمانی که اشک از آن سرازیر است؛ یک ویدئوی مذهبی می‌تواند مخاطبی را به نماز و خیر دعوت کند، اما آیا هر محتوای معنوی در شبکه‌های اجتماعی نشانه اخلاص است؟ در عصر لایک و بازدید، مرز میان «تبلیغ دین» و «نمایش دین» باریک‌تر از همیشه شده است؛ جایی که محبوبیت یک بلاگر مذهبی نباید با اعتبار دینی یا مقبولیت نزد خدا اشتباه گرفته شود و پرسش مهم این است که چه زمانی دوربین فقط راوی ایمان است و چه زمانی، خودِ ایمان را به صحنه‌ای برای دیده‌شدن تبدیل می‌کند؟
دعا در اسلام، چه فردی و چه جمعی، اهمیت دارد؛ دعای پنهانی به اخلاص و ثواب بیشتر کمک می‌کند و دعای جمعی باعث تقویت همبستگی و تسریع اجابت می‌شود.
بررسی آیات قرآن کریم نشان می‌دهد ریاکاری نه‌تنها موجب نابودی اعمال عبادی می‌شود، بلکه در مواردی هم‌ردیف شرک، نشانه نفاق و دلیل فقدان ایمان واقعی به خدا و روز قیامت معرفی شده است؛ گناهی پنهان که قرآن با تعابیری تند نسبت به پیامدهای آن هشدار می‌دهد.
زمانی که جامعه ریاکاری را به عنوان استراتژی بقا می‌پذیرد و افراد بی آنکه یکدیگر را علنی سرزنش کنند،درباره عمل ریاکارانه به نوعی«تفاهم جمعی»می‌رسند،ریاکاری مشروعیت اجتماعی پیدا می کند.