والدین ممکن است ساعت‌ها درباره اخلاق، نماز و درستکاری با فرزندانشان صحبت کنند، اما آنچه در زندگی روزمره انجام می‌دهند، پیام عمیق‌تری به آنها منتقل می‌کند. سبک زندگی مؤمنانه پیش از آنکه در کلاس و کتاب آموزش داده شود، در فضای خانه، نوع روابط خانوادگی و رفتار پدر و مادر شکل می‌گیرد.
محبت والدین فقط ابراز یک احساس عاطفی نیست؛ بلکه یکی از پایه‌های مهم تربیت فرزندان، تقویت اعتمادبه‌نفس و افزایش تاب‌آوری آنان در برابر آسیب‌های اجتماعی است. حجت‌الاسلام والمسلمین محسن عباسی‌ولدی با تأکید بر نقش محبت و حفظ کرامت فرزندان در تربیت دینی، معتقد است رابطه عاطفی عمیق میان والدین و فرزندان می‌تواند زمینه‌ساز شکل‌گیری اعتماد، احساس امنیت و پایبندی بیشتر به ارزش‌های خانوادگی باشد؛ موضوعی که با یک پرسش ساده آغاز می‌شود: آخرین بار چه زمانی به فرزندتان گفتید «دوستت دارم»؟
تربیت جنسی فرزندان فقط با آموزش و توصیه پیش نمی‌رود؛ وقتی والدین خودشان از تهذیب نفس و ایمان فاصله داشته باشند، مهم‌ترین پشتوانه درونی فرزند برای مهار غریزه شکل نمی‌گیرد. در این میان، آرامش و رفتار والدین می‌تواند فرزند را به سوی ایمان و خویشتن‌داری هدایت یا از آن دور کند.
آیا ممکن است دلسوزی بیش از اندازه والدین، به‌جای تربیت کودک، او را به سمت پنهان‌کاری و تظاهر سوق دهد؟ مرحوم آیت‌الله حائری شیرازی با نقد تربیت مداخله‌گرانه، معتقد است شکوفایی واقعی کودک از مسیر تحمیل، نصیحت‌های مداوم و کنترل لحظه‌به‌لحظه نمی‌گذرد؛ بلکه باید موانع رشد طبیعی او را برداشت و اجازه داد فطرت کودک در فضایی امن و آزادانه مسیر خود را پیدا کند.
تربیت فرزند فقط به گفتن «باید» و «نباید» خلاصه نمی‌شود؛ گاهی والدین برای ساختن نسلی هوشمند و خلاق، باید به جای دستور دادن، با فرزند خود گفت‌وگو کنند، پیامد تصمیم‌ها را برای او توضیح دهند و در عین حفظ اقتدار، پیوند عاطفی خود را تقویت کنند. کارشناس خانواده، با تشریح مفهوم «اقتدار عاطفی» تأکید می‌کند که تربیت موفق، به مدیریت ارتباط، تصمیم‌گیری آگاهانه و صرف زمان از سوی والدین نیاز دارد.
پرسش «چرا باید نماز بخوانیم؟» یکی از مهم‌ترین سؤالات دوران نوجوانی و جوانی است؛ به‌ویژه وقتی این سؤال با این تعبیر همراه می‌شود که: «مگر خدا به خم و راست شدن ما نیاز دارد؟»
طلاق در جامعه امروز نه آخرین راه‌حل، بلکه آسان‌ترین گزینه شده است. کارشناس خانواده در برنامه‌ی «پرسمان دینی»، به ریشه‌های این بحران و نگاه خدامحور در مقابل نگاه اومانیستی پرداخته‌اند.
فشار خانواده برای ازدواج معمولاً از نگرانی و دلسوزی ناشی می‌شود، نه کنترل‌گری. برای کاهش اضطراب باید ابتدا واکنش‌های درونی را شناسایی و مدیریت کرد، سپس با گفت‌وگویی همدلانه مرزهای شخصی را حفظ نمود. پاسخ محترمانه و تکرار قاطعانه بهترین راه کنترل این فشارهاست.
برای بازگرداندن شور عاطفی، ابتدا باید گفت‌وگوی صادقانه را از سر بگیرید؛ بدون سرزنش، درباره احساسات و نیازها صحبت کنید. زمان‌هایی را مخصوص دونفر تعیین کنید، حتی کوتاه ولی منظم.
پرهیز از فرزندآوری راه‌حل تعارض‌های زوجین نیست و حتی می‌تواند تنش‌ها را افزایش دهد، به‌ویژه زمانی که یکی از طرفین خواهان فرزند و دیگری مردد یا مخالف باشد. تصمیم‌گیری درباره فرزندآوری باید با مشورت تخصصی، شناخت دقیق شرایط و به‌دور از ترس یا انفعال انجام شود. در بسیاری موارد، حضور فرزند—در کنار مدیریت صحیح مشکلات—می‌تواند به تحکیم رابطه و کاهش احتمال جدایی کمک کند.
انتقاد و برخورد تربیتی پدر با دختر باید با شناخت دقیق از لطافت روانی و حساسیت عاطفی او همراه باشد تا عزت‌نفسش آسیب نبیند. به‌جای بیان‌های صریح و خشن، استفاده از جملات محبت‌آمیز، انگیزشی و احترام‌آمیز موجب حفظ کرامت دختر و اثرگذاری واقعی تربیت می‌شود. هدف انتقاد، اصلاح رفتار است نه تخریب شخصیت؛ پس مهربانی و احترام باید همواره در اولویت باشد.
مبلغ دین برای موفقیت در مشاوره، باید برنامه مطالعاتی منظم از منابع معتبر مانند کتاب‌های مرکز مأوا داشته باشد، در دوره‌های آموزشی کوتاه‌مدت شرکت کند، مرز بین مشاوره تخصصی و راهنمایی عمومی را بشناسد، و بتواند آموزه‌های دینی را به شکل کاربردی با اصول مشاوره ترکیب کند.
برخی به دلیل علاقه به همسر نمازخوان، به نماز روی می‌آورند. برخی دیگر به دلیل شبهات فکری (مثل ضرورت نماز یا رفتار ناشایست نمازگزاران) از نماز دوری می‌کنند. مثلاً جوانی پس از پاسخ به سؤالاتش گفت: باید بیشتر فکر کنم. فشار نیاوردن و اجازه تفکر، راه‌حل مناسبی است.