آیه چهارم سوره قدر از نزول فرشتگان و روح در این شب خبر می‌دهد؛ رخدادی که بر اساس روایات اهل‌بیت(ع)، هر سال تکرار می‌شود. همین استمرار، پرسشی اساسی را پیش می‌کشد: مقدرات سالانه بر چه کسی نازل می‌شود و این موضوع چه نسبتی با ضرورت وجود حجت زنده الهی دارد؟
در میان اعمال توصیه‌شده قرآنی، ختم سه‌روزه سوره قدر به عنوان یکی از مشهورترین شیوه‌های طلب حاجت شناخته می‌شود؛ ذکری ساده اما پررمز و راز که بنا بر نقل‌های دینی برای وسعت روزی، شفای بیماران، گشایش بخت و افزایش مهر و محبت میان زوجین توصیه شده است.
رمضان تنها ماه روزه‌داری نیست؛ فرصتی استثنایی برای افزایش پاداش اعمال، جبران کوتاهی‌های گذشته و نزدیکی بیشتر به خداوند. حتی عبادات ساده در این ماه، به گفته قرآن و روایات، پاداشی چند برابر دارند و یک شب قدر ارزشش از عبادت هزار ماه بالاتر است.
در برخی منابع برای ازدواج کردن و گشایش بخت و حتی افزایش مهر و محبت بین زوجین خواندن سوره قدر توصیه شده است. به این منظور نیت کرده و روزی ده مرتبه سوره قدر را پس از نماز صبح بخوانید.
وجود ثواب‌های عظیم برای برخی اعمال قابل‌انکار نیست. به دلیل این‌که معیارهای خداوند برای پاداش، با معیارهای دنیایی ما یکی نیست.
یکی از اولین سؤالاتی که پیرامون آیه اول سورۀ قدر مطرح می‌شود، این است که چگونه ممکن است کل قرآن در یک شب نازل شده باشد، در حالی که خداوند به تناسب هر رویدادی، آیاتی را نازل می‌کرد؟
اعضای کلاس مجردهای حجت‌الاسلام شهاب مرادی روز دوشنبه ۷ هزار ختم سوره قدر را بدرقه سیدحسن نصرالله کردند.