ظهور عالم و نورانیت و درخشندگیاش از جمال خداست و مقهور شدنش در تابش نور حق و سلطه کبریایی از جلال.
خداست که بر اشیاء غلبه تامّه دارد و هر غلبه و تسلطی، در حقیقت، ظهور غلبه و تسلط اوست.
در مورد خیر به جهت از او بودنش باید خداوند مورد حمد قرار گیرد، و اما در مورد شر نباید هیچ کس جز نفس ملامت شود.
اگر دعا با لسان ذات و استعداد باشد مورد قبول است و رد نمیشود، و به اندازه استحقاقش فیض به او افاضه میشود.
آنچه با حال دعاکننده مناسبت دارد این است که از خدای تعالی با جهاتی که منتسب به اوست درخواست کند.
شاید منظور از «عزّت» در دعای سحر، صفاتی باشد که قوت و غلبهای در آنها وجود دارد؛ مانند قهّار و مالک.
سلسله وجود و مراتب آن و دایره شهود و درجات آن همگی اسماء الهیاند، چرا که اسم یعنی علامت و هر چه از حضرت غیب به دایره وجود پا نهاده علامت خالق و مظهری از مظاهر پروردگار است.
اگر دریا برای نوشتن کلمات پروردگارم مرکب شود خشک خواهد شد پیش از آنکه کلمات پروردگارم پایان پذیرد، هرچند دریای دیگری نیز بدان ضمیمه شود.
«بهاء» نوری همراه با هیبت و وقار و در بر دارنده جمال و جلال است. گذر از مقامها و مراتب گوناگون انسان را به مرتبهای میرساند که درک میکند همگی از تجلیات محض ذات احدیت و انوار خالص جمال نور حقیقیاند.
حضرت امام خمینی در سن ۲۷ سالگی دعای سحر را شرح داده است و از محتوای کتاب و عبارات آن بخوبی میتوان دریافت که ایشان در سنین جوانی یک عارف سالک و در عین حال یک ادیب اهل قلم بوده است.
مبلغ/ حجتالاسلام سروش محلاتی با بیان اینکه عدالت و امام عادل؛ نور و ظلم و امام کفر؛ ظلمت هستند، تاکید کرد: عارف حقیقی کسی نیست که فقط به فکر کسب نور در عالم والا باشد و بی تفاوت نسبت به ظلم در جامعه، زیرا نمیتوان مدعی عرفان شد ولی نسبت به تضییع حقوق دیگران بی تفاوت باشیم.
مبلغ/ حجتالاسلام محمد سروش محلاتی، استاد حوزه و دانشگاه در ادامه شرح دعای سحر با تاکید بر اینکه انسان کامل بازتابدهنده نور ولایت الهی به بشریت است، گفت: انسان کامل ظرفیت دارد در برابر نور خدا قرار بگیرد و بعد از آن، نور ولایت در افراد دیگر منعکس میشود. براساس این تفسیر، نیّر بودن فقط به معنای نورانی بودن نیست بلکه بازتاب نور و ازدیاد و افزایش آن هم مطرح است.