سخنران حرم مطهر بانوی کرامت گفت: انسان‌ها در میان انبوه نعمت‌ها زندگی می‌کنند اما به جای شکرگزاری، گرفتار ناشکری، گلایه و مقایسه‌اند.
ازجمله اموری که قرآن به‌مثابه کتاب هدایت و راهنمایی بشر باید به ما یاد بدهد شیوه بندگی خدا، آداب پرستش او و روش کمک خواستن از اوست.
امام علی (ع) در حکمت ۶۸ نهج البلاغه، عفت را مایه آبرومندی و سربلندی فقیر دانسته و شکرگزاری را زیور و مایه فزونی نعمت برای ثروتمند معرفی می‌کند.
امام سجاد(ع) در دعای ۴۴ صحیفه می‌فرمایند: «الْحَمْدُلِلَّهِ الَّذِی هَدَانَا لِحَمْدِهِ، وَ جَعَلَنَا مِنْ أَهْلِهِ لِنَکُونَ لِإِحْسَانِهِ مِنَ الشَّاکِرِینَ؛ ستایش ویژه خداست که ما را به سپاسگزاری‌اش هدایت فرمود و ما را درخور سپاس قرار داد»؛ بنابراین جبران احسان خدا شکرگزاری است.
در زندگی، نعمت‌ها همیشه در قالب راحتی و رفاه ظاهر نمی‌شوند. گاهی سختی‌ها و ناملایمات، بستر شناخت نعمت‌های پنهان و نشانه‌ای از توجه خداوند به انسان‌اند. شکر واقعی یعنی دیدن همین خوبی‌های پنهان در دل لحظه‌های دشوار.
امام علی (ع) در حکمت سیزدهم نهج البلاغه، با بیانی رسا، شکرگزاری را کلید تداوم نعمت‌ها می‌داند. غفلت از این اصل مهم، می‌تواند سرآغاز زوال و نابودی نعمت‌های الهی باشد.