تاریخ نشان داده که سرانجام ظالمان، چیز جز خواری و عذاب الهی نبوده و در مهلت خداوند حکمت‌هایی نهفته است.
در روز قیامت کافران بر آتش عرضه می‌شوند و به آنان یادآوری می‌شود که نعمت‌ها و لذت‌های خود را در دنیا مصرف کرده‌اند. نتیجه این رفتار، گرفتار شدن در «عذاب الهون» است؛ یعنی عذابی همراه با خواری و رسوایی.
در آیات پایانی سوره مؤمنون، قرآن پرده از رفتار عجیب مستکبران برمی‌دارد؛ دشمنانی که هشدار الهی را جدی نمی‌گیرند و از سر غرور، عذاب را شوخی می‌گیرند. این آیات نشان می‌دهد همان لحظه که آنان با تکذیب و تمسخر پیش می‌روند، زمان مجازات آرام و بی‌صدا نزدیک می‌شود و غافلان دیر می‌فهمند که فرصت بازگشت مدت‌هاست پایان یافته است.
حضرت آیت الله جوادی آملی گفتند: بعضی از حیوانات بیابانی نظیر شتر در حجاز تیغ می‌خورَد ولی سیر می‌شود اما حالا این محتکر یا گران‌فروش مگر سیر می‌شود؟
نیکی یا بدی ظاهری زندگی انسان‌ها معیار عدالت الهی نیست. خداوند افراد نیک را در برابر خطا فوراً متوجه و اصلاح می‌کند، اما به گناهکاران ریشه‌دار مهلت می‌دهد تا در قیامت حساب‌رسی شوند. بنابراین، رفاه یا سختی دنیوی نشان‌دهنده قرب یا بعد از خدا نیست.
نواصب در طول تاریخ اسلام همان عده‌ای بودند که ائمه را به قتل رساندند و شیعیان ایشان را به شدیدترین شکل ممکن به قتل رساندند؛ کینه‌ای که پایان‌پذیر نیست و لذا خداوند آنها را به صورت خاص در قبر و قیامت و رجعت عذاب می‌کند.