ماهنامه فرهنگی، اعتقادی و اجتماعی «موعود» در تازه‌ترین شماره‌های خود (۳۰۸ و ۳۰۹)، پرونده‌ای ویژه درباره «امامت» را با مقالاتی از اندیشمندان و پژوهشگران حوزه دین و اندیشه منتشر کرد.
استاد جامعه المصطفی(ص)، با اشاره به جریان غالیان در دوران امام عسکری(ع) اظهار کرد: اعتقاد به استقلال اهل بیت(ع) از خداوند، اعتقادی نادرست است و امام عسکری(ع) با مقابله با چنین باورهایی، زمینه‌های اعتقادی و فکری شیعه را برای ورود به عصر غیبت فراهم کرد.
ظهور امام مهدی(عج) تنها به معنای آغاز دوره‌ای جدید در تاریخ بشر نیست؛ در روایات اسلامی، این رخداد با احیای دین، زنده شدن کتاب و سنت و ارائه تصویری اصیل و پیراسته از اسلام همراه دانسته شده است؛ تصویری که اگرچه همان اسلامِ نازل‌شده بر پیامبر اکرم(ص) است، به دلیل فاصله گرفتن جامعه از آموزه‌های حقیقی دین، برای بسیاری از مردم چهره‌ای تازه و متفاوت خواهد داشت.
دوران امامت امام حسن عسکری(ع) کوتاه بود، اما در همین شش سال یکی از سرنوشت‌سازترین مراحل تاریخ تشیع رقم خورد. در شرایطی که حکومت عباسی ارتباط مستقیم امام با پیروانش را محدود کرده بود، آن حضرت با تقویت شبکه وکالت، ارسال مکاتبات، معرفی نیروهای مورد اعتماد و تأکید بر مهدویت، جامعه شیعه را برای دوره‌ای آماده کرد که دیگر دسترسی عمومی به امام امکان‌پذیر نبود.
استاد حسین انصاریان از مهم‌ترین وظایف شیعیان در عصر غیبت می‌گوید؛ از شناخت امام زمان(عج) تا خودسازی و تلاش برای اصلاح جامعه.
نهم ربیع‌الاول، در فرهنگ شیعه فرصتی برای بازخوانی عهد با امام حیّ و حاضر و آغاز امامت حضرت ولی‌عصر(عج) است؛ عهدی که در انتظار منفعلانه خلاصه نمی‌شود، بلکه معرفت، ولایت‌پذیری، خودسازی، دفاع از آرمان‌های اهل‌بیت(ع)، تربیت نیرو و تلاش برای تحقق عدالت و معنویت را مطالبه می‌کند. پیوند این فرهنگ با عاشورا نیز نشان می‌دهد که منتظر واقعی، همان‌گونه که از نهضت حسینی درس قیام و مقاومت می‌آموزد، باید خود را برای یاری امام عصر(عج) و زمینه‌سازی ظهور آماده کند.
در روزگار غیبت امام عصر(عج)، انتظار تنها به چشم‌دوختن به آینده خلاصه نمی‌شود؛ بلکه دعا و توجه به حضرت ولی‌عصر(عج) بخشی از وظیفه منتظران است.
رویکرد اول، تحقق ظهور را متوقف بر حضور امام معصوم و رویکرد دوم در گروی تشکیل حکومت قبل از قیام قائم می‌داند.
عصر غیبت، بزرگ‌ترین خطر، جهل محض نیست، بلکه فتنه‌های سازمان‌یافته و اعتقادی است که توسط نیروهای شیطانی و دشمنان آشکار اهل بیت (ناصبی‌ها) مدیریت می‌شود.
ملاک اصلی برای تشخیص صحت مدعیان ملاقات با امام زمان(عج) دو معیار اساسی است: اول بررسی محتوای روایت. دوم، بررسی سند و راویان ماجرا.
امام صادق(ع) در روایتی به برخی نسخه‌های نجات مردم از فتنه‌های آخرالزمان اشاره می‌کند.
ملاقات با امام زمان در دوران حضور و غیبت صغری بارها رخ داده است؛ اما در دوران غیبت کبری، اختلاف‌نظرهایی میان علما درباره امکان چنین دیدارهایی پدید آمده است.
تأکید بر پیروی از سنت‌های روشن، به‌ویژه در برابر ادعاهای فرقه‌های انحرافی، موجب می‌شود تا شیعیان از مسیر صحیح منحرف نشوند؛ فرقه‌هایی که با ادعای داشتن دسترسی به هدایت ویژه یا معرفت خاص، به‌دنبال فریب مردم هستند.
پژوهشگر مهدوی گفت: امام سجاد(ع) در صحیفه سجادیه برای ظهور دعا می کنند. این ادعیه مهدوی با هدف ایجاد امید و دعوت به صبر برای مردمی که گرفتار سختی ها بودند و با نیت برطرف شدن سختی های عصر غیبت است.
حجت‌الاسلام رمضانی گفت: همان‌گونه که کوفیان امام حسین(ع) را دوست داشتند اما از او احساس بی‌نیازی کردند، باید تأمل کنیم که آیا ما نیز امام زمان(عج) را صرفاً دوست داریم یا او را در زندگی خود لازم می‌دانیم؟
کارشناس مهدویت گفت: هنگامی که نماز ستون دین و دینداری است، اسرار آن نیز ستون اسرار دین محسوب می‌شود، بنابراین اگر اسرار نماز روشن شود، راز سایر اعمال نیز روشن خواهد شد.