در روزگار غیبت امام عصر(عج)، انتظار تنها به چشم‌دوختن به آینده خلاصه نمی‌شود؛ بلکه دعا و توجه به حضرت ولی‌عصر(عج) بخشی از وظیفه منتظران است.
علت اصلی غیبت امام زمان(عج)، حفظ جان حضرت است. این غیبت به معنای بی‌فایده بودن نیست. ظهور زمانی رخ می‌دهد که بشر پس از تجربه شکست مکاتب بشری، به ناچاری و نیاز واقعی به امام و خودسازی برسد.
دو برادر در جست‌وجوی آزادی، باید وجود امامِ پنهان را برای پادشاه ثابت کنند. رمان «غایب» با عبور از حصار غیبت، قصه‌ای پرماجرا برای نوجوانان روایت می‌کند تا طعم شیرین انتظار را در قاب داستان بچشند.
روایتِ ۱۲۰ سالگی امام زمان در آغاز غیبت کبری با وجود ضعف سند احتمالاً نمادِ مدت انتظار یا حکومت ایشان است وشیخ صدوق برای رفع تردید شیعیان کمال‌الدین را نوشت.
قرآن کریم به روشنی نشان می‌دهد که غیبت موقت اولیای الهی، نه نشانه ضعف یا فرار از مسئولیت، بلکه بخشی از استراتژی حکیمانه خداوند برای حفظ مصلحان و آماده‌سازی شرایط ظهور حق است.