فیض کاشانی در این سروده، با نفی «بندگیِ عادتی»، اخلاص و حضور قلب را جوهر عبادت می‌خواند. او هشدار می‌دهد که وسواس، سارقِ وقتِ فضیلت است و تنها راهِ رسیدن به راحتِ ابدی، تقواست.
فیض کاشانی با زبانی عارفانه یادآور می‌شود که ارزش عبادت به اخلاص است؛ دلی که از ریا تهی شود، به نور ولایت روشن می‌گردد.
نگاهی به زندگی و آثار ملامحمدمحسن بن شاه مرتضی، معروف به فیض کاشانی