آیت‌الله العظمی بهجت(ره) با تشبیهی تأمل‌برانگیز، یکی از موانع رشد معنوی انسان را تلاش برای رسیدن به مراحل بالاتر، پیش از عمل به وظایف اولیه دینی دانسته‌اند؛ ایشان تأکید می‌کنند که مسیر کمال و سیر و سلوک الی‌الله، نه از دستورالعمل‌های پیچیده عرفانی، بلکه از پایبندی به واجبات و پرهیز از محرمات آغاز می‌شود.
در سال‌های اخیر، مسئله سرگرمی و تفریح به یکی از موضوعات محوری در سبک زندگی جوامع معاصر تبدیل شده است. گسترش رسانه‌ها، شبکه‌های اجتماعی، بازی‌های رایانه‌ای و تنوع بی‌سابقه تفریحات فردی و جمعی موجب شده است که بخش قابل توجهی از اوقات فراغت انسان‌ها به اشکال گوناگون سرگرمی اختصاص یابد. در این میان، برای دینداران این پرسش به‌طور جدی مطرح است که نسبت این حجم از سرگرمی با معنویت و هدف غایی زندگی انسان، یعنی قرب الهی، چگونه قابل تبیین است و آیا اساساً می‌توان میان نشاط، لذت و تقرب به خداوند جمع کرد یا نه.
زائر سرزمین وحی هستید و قصد تشرف به مکه و مدینه را دارید؟ در جست‌وجوی چه هستید در این وادی پُر اسرار؟ به زیارتِ که می‌روید، برای چه؟ غیر از نور و تقرب به چشمه جوشان نور در چه اندیشه‌اید؟
نیت روح عبادت است؛ چنان که پیامبر گرامى اسلام(ص) فرمودند: «لا عمل الا بنیة»؛ اصول کافى، ج ۱، ص ۷۰. «هیچ عملى نیست [یعنى داراى ارزش نیست] مگر اینکه به واسطه نیت باشد». همه اعمال و کردار آدمى، تنها در صورتى ارزش دارد که هدفدار باشد.