تصمیمات مدیریتی در سطوح کلان کشور اغلب با قلم و کاغذ یا امضاهای دیجیتال رقم می‌خورند، اما آنچه به این امضاها اعتبار انسانی و برکت اجتماعی می‌بخشد، عمق باورهای قلبی و ادب بندگی در خلوت است. دعای مکارم الاخلاق، تنها یک متن نیایش نیست، بلکه منشور اخلاقی است که می‌تواند فاصله میان میز ریاست و رنج مردم را به حداقل برساند.
حکومت در نگاه اسلامی یک ملک شخصی یا جایگاه تشریفاتی نیست؛ بلکه بار سنگین امانتی است که شانه‌های کارگزار را به لرزه می‌اندازد. دولت خدمتگزار در این منظومه، دولتی است که گوش شنوا دارد و از توضیح دادن به مردم ابایی ندارد.