معماران ایرانی، بیشتر منظورشان از مقصوره، همان گنبدخانه بود؛ فضایی که در مساجد ایرانی همواره جایگاه ویژهای داشته و با ساختار چهارگوش و زوایای قائم، مکانی مناسب برای برپایی نماز است.