خواجه نصیرالدین طوسی را میتوان نماد تابآوری فرهنگی ایران دانست. او در دورانی زیست که هر آنچه «ایرانی» تلقی میشد، در معرض نابودی بود. اما او با درک عمیقی از زمانه توانست از دل ساختار قدرت جدید، فضایی برای احیای تمدن بیافریند. حمله مغول، تنها روایت سوختن کتابها نیست؛ روایت دوباره نوشتن آنهاست. و در این بازنویسی، نام خواجه نصیرالدین طوسی میدرخشد.
در ظهر تابستان سال ۶۱۸ هجری قمری (آوریل ۱۲۲۱ میلادی)، بانگ اذان از گنبد مسجد جامع نیشابور—که زمانی بزرگترین مرکز علمی و دینی خراسان بود—برای آخرین بار برخاست. چند ساعت بعد، این بنای عظیم که شاهد مباحثات خیام و عطار بود، در میان شعلههای آتش و فروریختن ستونهایش، به تلی از خاکستر تبدیل شد. این رویداد، تنها ویرانی یک ساختمان نبود؛ بلکه نماد سقوط یکی از درخشانترین تمدنهای دوره اسلامی در برابر یکی از مخربترین نیروهای تاریخ بود.
عشق و ارادت بانوان به وجود مقدس حضرت رضا(ع) رو در بسیاری از فرازهای تاریخ، مشهود است. یکی از آن فرازهای مهم حضور دینی و اجتماعی زنان را ، جواد نوائیان رودسری، پژوهشگر تاریخ، روایت میکند. این فیلم را به نقل از پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ مشاهده میکنید: [aparat id=’imr62v5′]