مسئله مهاجران در ایران، فراتر از یک موضوع اقتصادی یا امنیتی، چالشی اخلاقی در مواجهه با دیگری است. برای عبور از بن‌بست میان «طردِ تحقیرآمیز» و «پذیرشِ بی‌ضابطه»، باید میان حق دولت برای اعمال نظم و امنیت، و وظیفه انسانیِ شهروندان برای رعایت کرامت مهاجر، مرزهای دقیقی ترسیم کرد؛ مرزهایی که مدارا را نه به معنای بی‌قانونی، بلکه به مثابه فضیلتی برای زندگی مشترک تعریف می‌کند.