محبت در آموزه‌های اسلامی تنها احساسی عاطفی نیست، بلکه یکی از مهم‌ترین پایه‌های تربیت انسان و زمینه‌ساز رشد اخلاقی و معنوی جامعه به شمار می‌رود. در این نگاه، تربیت زمانی به نتیجه‌ای پایدار می‌رسد که بر پایه عشق الهی، احترام، اعتماد و مهربانی شکل بگیرد؛ رویکردی که در سیره پیامبر اکرم(ص) و اهل‌بیت(ع) نیز جایگاهی برجسته دارد. با این حال، محبت‌ورزی به معنای پذیرش بی‌قیدوشرط خواسته‌های فرزندان نیست، بلکه هنری است که در کنار مهرورزی، مسئولیت‌پذیری، رعایت حقوق دیگران و پایبندی به اصول اخلاقی را نیز پرورش می‌دهد.
سعدی، غزالی و امام خمینی(ره)؛ سه معلم اخلاق که میراث بی‌نظیری برای ما به جا گذاشته‌اند. آثار آن‌ها، فراتر از شعر و نثر، راهنمای ما برای خودسازی و رسیدن به آرامش درونی است. در این مطلب، به سراغ این گنجینه‌ها رفته‌ایم تا از آن‌ها بیاموزیم.
مهرورزی از زیباترین آموزه‌های اخلاقی است که نقش سازنده و مؤثری را جهت گرایش انسانها به سوی حق و عدالت ایفا میکند.