در جست‌وجوی حقیقت، صرفِ معنوی بودن یک مسیر نمی‌تواند به‌تنهایی ضامن درستی آن باشد؛ از نگاه مکتب اهل‌بیت(ع)، سلوک و تهذیب نفس باید در چارچوب قرآن، سنت پیامبر(ص) و هدایت عترت دنبال شود. از همین رو، مرزبندی ائمه(ع) با جریان‌های صوفیانه صرفاً به زهد، ذکر، خلوت یا شیوه زندگی آنان مربوط نبود، بلکه به یک پرسش بنیادین بازمی‌گشت: آیا می‌توان برای رسیدن به معرفت و قرب الهی، مسیری مستقل از آنچه پیامبر(ص) و اهل‌بیت(ع) تعلیم داده‌اند ترسیم کرد؟
امید به رحمت الهی و شفاعت، مجوزی برای گناه نیست؛ چراکه گناه می‌تواند روح انسان را آلوده کند و زمینه توفیق توبه را از بین ببرد. در مکتب اهل‌بیت(ع)، اوج بندگی، پرستش عاشقانه خداوند است؛ نه معامله‌ای برای رسیدن به بهشت یا فرار از جهنم.