این نوشتار با تمرکز بر نامه ۵۳ نهج البلاغه، مفهوم عدالت را از یک فضیلت اخلاقی در رفتار شخصی حاکم، به یک تکلیف ساختاری و سیاسی در حکمرانی ارتقا می دهد. نویسنده با تحلیل دیدگاه امام علی (ع) نسبت به طبقات فرودست و منابع عمومی، استدلال می کند که در الگوی علوی، عدالت نه یک کار خیر اختیاری، بلکه حقی عمومی است که حاکم در برابر آن مسئولیت مستقیم دارد.