«هیئت کودک» فقط یک ایده نظری نیست؛ این روزها در شهرهای مختلف ایران، از پایتخت تا شهرستان‌های کوچک، گروه‌هایی با خلاقیت و امکانات متفاوت، فضایی برای انس کودکان با سیدالشهدا(ع) طراحی کرده‌اند.
در تازه‌ترین شماره از مجموعه «گام اول در راه حسین»، نقشه راهی تدوین شده که در آن، تکرار بر تنوع ترجیح داده می‌شود، مادر محور تعامل است و مربی نقش هم‌بازی را ایفا می‌کند.
محرم فرصتی برای بازنگری در خلأهای محتوایی مجالس دینی است؛ خلأیی که این بار نه در منبر و مرثیه، که در جایگاه کودکان نمایان می‌شود، در واقع هیئت کودک با تکیه بر اهداف کلیدی و با در نظر گرفتن ویژگی‌های رشدی کودکان در «مرحله سیادت»، می‌کوشد انس، هویت و معنویت را در کنار شادی و بازی به نسل توحیدی هدیه دهد.
کودکان پیش از آنکه کلمات ما را بفهمند، احساسات ما را دریافت می‌کنند. اگر حضور در هیئت با تعجیل، اضطراب دیر رسیدن یا تذکرهای مداوم «دست نزن» و «بنشین» همراه باشد، ذهن کودک بین محرم و استرس پیوند برقرار می‌کند.
کودکان تشنه‌اند، اما نه برای پذیرایی و اسباب‌بازی؛ آنها تشنه انس با فضایی هستند که مادرانشان در آن اشک می‌ریزند و لبخند می‌زنند. هیئت کودک آمده است تا این انس را ممکن کند، در شماره دوم مجموعه «گام اول در راه حسین(ع)»، از مأموریت این نهاد تازه‌نفس می‌گوییم.
حضور کودکان در مجالس دینی، نه یک مزاحمت، بلکه سرمایه‌گذاری برای آینده معنوی جامعه است، اما آیا هیئت‌های مذهبی این حضور را فرصت می‌بینند یا تهدید؟ در اولین شماره از مجموعه «گام اول در راه حسین(ع)»، اهمیت جایگاه کودک در هیئت‌های مذهبی و رویکردهای موجود در مواجهه با کودکان را مرور می‌کنیم.