مرحوم شیخ رجبعلی خیاط در بیان لطیفی، دل انسان را به یک بطری تشبیه میکردند؛ بطری وقتی پر است، برای خالی شدن باید خم شود و هرچه بیشتر خم شود، سریعتر خالی میشود.دل آدمی نیز گاهی از غم، غصه، نگرانی و حرفها و طعنههای دیگران پر میشود. در چنین لحظاتی، انسان بیش از همیشه به پناه بردن به خداوند نیاز دارد.در این نگاه، سجده نشانه فروتنی و بازگشت دل به سوی خداست؛ جایی که انسان میتواند بار سنگین اندوه ونگرانیهایش را به خدای متعال بسپارد و از او آرامش بخواهد.
قرآن کریم نیز در آیات متعدد، بر یاد خدا و ارتباط با او به عنوان مایه آرامش و پایداری انسان تأکید میکند. سجده، فرصتی است برای اینکه انسان از هیاهوی دنیا فاصله بگیرد، سر بر خاک بگذارد و با دلی شکسته با پروردگار خود سخن بگوید.گاهی برای سبک شدن دل، لازم نیست راه دوری برویم؛ کافی است لحظهای در برابر خدا خم شویم.
این مطلب بدون برچسب می باشد.