چطور به سوالات عجیب نوجوانان درباره جنگ پاسخ بدهیم؟

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، وقتی حرف از جنگ است، «آرام بودن» نه‌تنها دشوار است بلکه حتی با دانستن تکنیک هم گاهی عملی نیست. اما یک نگاه گذرا به عملکرد مردم ایران در این سی و چند روز گذشته از جنگ نشان می‌دهد این مردم توفیر دارند. سجاد کریمان مجد، روان‌شناس و مشاور خانواده با دانستن همین نکته، راهکارهایی به خانواده‌های ایرانی ارائه می‌کند تا بتوانند در این ایام نه‌تنها فرزندانشان را در سنین مختلف آرام کنند بلکه آنها را وارد بازی جنگ کنند. بازی که مفهوم‌های زیادی را درون خودش جای‌داده است و برای همه نقش دست‌اول دارد.

قدرت نظامی ما، قوت قلب بچه‌ها!

مجد اول شرایط را شفاف می‌کند: «روزهای جنگ را پشت سر می‌گذاریم و چه بخواهیم چه نخواهیم تک، تک ما ایرانی‌ها در داخل کشور گرفتار وضعیت جنگی هستیم خصوصاً کسانی که کودک و نوجوان در خانه دارند در شرایط فعلی با سؤال‌های عجیب‌وغریب نوجوان‌ها و کودکان خودشان مواجه هستند و با فشارهای روانی حاصل از بمباران‌های جنگی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. چگونه در مقابل این فشارها بایستیم؟» برای بچه‌های کوچک زیر نه ده سال، حتماً باید از اخبار رسانه‌ای دورشان کنیم و کمتر آنها را درگیر فضاهای جنگی کنیم درصورتی‌که می‌پرسند؛ با پاسخ‌های کوتاه به آنها احساس امنیت بدهیم و از قدرت نظامی کشور خودمان و لطفی که خداوند متعال یقین به سربازان کشور ما دارد حرف بزنیم.

پشت جبهه را به نوجوان می‌سپارید؟

برای بچه‌هایی که سنشان از ۹، ۱۰ سال بیشتر است و در واقع دارند شروع دوره نوجوانی را به نحوی تجربه می‌کنند نباید بحث‌های جنگی و بحث‌های مرتبط با فضای جنگ را، به‌راحتی عبور کنیم، آنها درگیر ماجرا هستند، اظهارنظر می‌کنند تحلیل می‌کنند و دیدگاه دارند نسبت به این اتفاقات. در کنار گفتگوهای تحلیلی که با آنها خواهیم داشت حتماً باید برای کم‌کردن احساس اضطراب درونی آنها، فرصت مشارکت را برایشان بالاتر ببریم. همان گونه که در هشت سال دفاع مقدس پشت‌جبهه، کودکان، زنان و کسانی که توانایی جنگیدن نداشتند کمک می‌کردند، برای رزمنده‌ها تلاش می‌کردند، فرصت‌های مناسبی برای آنها ایجاد می‌کردند تا یک غذای گرم بخورند تا لباسشان شسته بشود و امثال این اتفاقات، ما هم باید الان در پشت‌جبهه نبرد با اعضای خانواده‌مان برای رزمنده‌ها کاری انجام بدهیم.

بچه‌های ما اینجا نقش اولند!

رزمنده‌ها الان نیروهای امنیتی هستند که در سطح شهر مستقر شده‌اند و نیاز دارند به حمایت کلامی از ما و البته حتی حمایت‌های پشت‌جبهه. رزمنده‌ها الان مردمی هستند که وسط خیابان شب‌ها می‌آیند و شعار مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل سر می‌دهند و خیابان‌ها را خالی نگذاشته‌اند. اینها نیاز دارند به حمایت، موکب‌ها باید پر از خوراکی‌های خوشمزه بشود. با مشارکت اعضای خانواده، با مشارکت فرزندانتان لقمه نان و پنیر درست بکنید، ساندویچ درست بکنید، و هرگونه خوراکی خوشمزه حتی کم‌هزینه که شاید به نظر شما خیلی هم به چشم نیاید می‌تواند در محیط فضای اجتماعی احساس حال خوب را برای مردم ایجاد بکند و از همه مهم‌تر حس مشارکت را در فرزندان شما بالاتر ببرد. بچه‌های شما احساس می‌کنند در این جنگ آنها هم دارند کاری انجام می‌دهند، آنها هم دست روی دست نگذاشته‌اند و فقط به اخبار تلویزیون و شبکه‌های اجتماعی بسنده نکره‌اند بلکه در تلاش‌اند برای کشور خودشان کاری انجام بدهند. بچه‌ها را مشارکت بدهید، مشارکت بچه‌ها در پشت‌جبهه نبرد به بچه‌ها احساس حال خوبی می‌دهد که می‌تواند بر اضطراب و فشارهای روانی حاصل از اتفاقات جنگی تأثیر بگذارد و کمترش کند.