در شعر فارسی، حیا فقط یک توصیه اخلاقی خشک نیست، بلکه کیفیتی روحی و زیباییشناختی است که گاه در سکوت یک نگاه، گاه در وقار یک رفتار و گاه در نجابت یک زبان خود را نشان میدهد. از حافظ که حیا را در پردهپوشی عشق و ادب حضور مینشاند تا پروین اعتصامی که آن را به عنوان سرمایه شخصیت زن و انسان معرفی میکند، این مفهوم در ادبیات ما حضوری زنده و الهامبخش دارد.
به گزارش «مبلغ» به نقل از دین آنلاین، در ادبیات اخلاقی ایرانیان این سخنحکیمانه به فراوانی بر زبانها جاری است که بار کج به منزل نمی رسد یا انسان دروغگو رسوا می شود یا دروغگو دشمن خداست و تعابیر دیگری که آشکارا از زشتی دروغ و پستی دروغگو پرده برمیدارد تا جایی که در جان […]