نامِ تو را بر صخره‌ای بی‌مرگ کندند؛ ایرانِ من! ای یادگارِ یادگاران

منزوی با ترکیب تغزل و حماسه، توانسته است تصویری از ایران ترسیم کند که هم شایسته عاشقانه زیستن است و هم سزاوارِ ایستادگی برای رهایی.