یاد خدا در آموزه‌های اسلامی به زمان خاصی محدود نمی‌شود؛ بااین‌حال، قرآن کریم و روایات اهل‌بیت(ع) بر برخی ساعت‌های شبانه‌روز، روزهای ویژه سال و موقعیت‌های حساس زندگی تأکید بیشتری دارند. از سحرگاهان و شب‌های جمعه تا لحظه تصمیم‌گیری، داوری، آغاز کار و حتی غذا خوردن، ذکر الهی فرصتی برای تقویت حضور قلب، آرامش درونی و حرکت در مسیر بندگی است.
«سبحان‌الله، الحمدلله، لااله‌الاالله و الله‌اکبر»؛ چهار ذکری که بسیاری هر روز در نماز بر زبان می‌آورند، اما شاید کمتر درباره علت چهارگانه بودن آنها و تعداد صحیح تکرارشان بدانند.
یاد خدا، در واقع، رمز خودسازى است؛ چرا که به تدریج، انسان را از خودِ حیوانى تهى مى کند و دل را از رذایل اخلاقى پاک مى گرداند و آن را براى پذیرش نور یقین، آماده مى سازد.
اذکار الهی، همانند فانوس هایی می مانند که توسط آدمی روشن می شوند و هرچقدر تاریکی بیشتر باشد سوی روشنایی آن بیشتر دیده شده و قابل لمس است البته به این نکته نیز باید توجه کنیم که میزان روشنایی این فانوس نیز بسته بخود انسان است که هر چقدر خود طالب باشد و بخواهد می تواند به آن روشنایی بخشد البته نباید فراموش کنیم که رعایت حد اعتدال در هر چیزی بخصوص در اذکار بد نیست و توصیه می شود.