در مکتب تشیع و سیره اهل بیت (ع) به ویژه امام حسین (ع) و بانوان کربلا، الگویی بیبدیل برای تمام انسانها، اعم از زن و مرد، در راستای دستیابی به سعادت دنیوی و اخروی محسوب میشود.
"یصلى على المبعوث من ..."؛ این قضیه بسیار شگفتآور است كه مردم بر پیغمبر مبعوث كه از آل هشام است، تحیت و درود بر روح پاكش میفرستند و از طرف دیگر، فرزندان و خاندان او را به قتل مىرسانند!!
پس از شهادت امام حسین(ع) در عصر عاشورای سال ۶۱ هجری، مصائب خاندان پیامبر(ص) پایان نیافت؛ غارت خیمهها، اسارت زنان و کودکان، حرکت اجباری از کربلا به کوفه و شام و خطبههای روشنگر حضرت زینب(س) و امام سجاد(ع)، فصل دیگری از نهضت عاشورا را رقم زد که نقش مهمی در آشکار شدن حقیقت این واقعه و رسوایی حکومت اموی داشت.
واقعه عاشورا با شهادت امام حسین(ع) و یاران باوفایش پایان نیافت، بلکه آغاز فصل تازهای از غربت، اسارت و روشنگری بود. آنچه در روزهای پس از عاشورا رخ داد، به اندازه خود آن حادثه، سرشار از اندوه و پیام است. از دفن پنهانی پیکرها تا بازگشت سرها، از خطبههای کوفه تا زخمهای شام، هریک برگ دیگری از کتاب کربلاست.