قرآن کریم در ترسیم سیمای «عبادالرحمن»، مجموعهای از ویژگیهای اخلاقی، عبادی و اجتماعی را برمیشمارد؛ از تواضع و بردباری و شبزندهداری گرفته تا پرهیز از شرک، قتل، زنا و شهادت دروغ، توجه به آیات الهی و دعا برای خانوادهای صالح و شایسته.
دیر فقط اعلام یک جانشینی سیاسی نبود؛ نمایش الگوی انسانی بود که معنویت را از گوشه خلوت به متن زندگی می آورد. القاب امیرالعارفین، سیدالزاهدین و الصدیق الاکبر وقتی در کنار هم قرار می گیرند، یک پیام روشن دارند: بندگی در مکتب علی(ع) با مسئولیت اجتماعی، عدالت و صدق گره خورده است.
صحرای عرفات فراتر از یک مکان جغرافیایی، آینهای است که انسان در آن با تمامِ حقیقتِ خویش روبرو میشود. بندگیِ حقیقی در این صحرا، نه در تکرارِ الفاظ، که در شناختِ عمیقِ خویشتن و یافتنِ جایگاهِ خود در دستگاهِ آفرینش نهفته است؛ حقیقتی که کلیدِ اصلیِ اتصال به مبدأ هستی به شمار میآید.