حضرت ابوالفضل(ع)، پرچمدار سپاه امام حسین(ع)، در عاشورا به نماد جاودانه‌ای از وفاداری، شجاعت و معرفت تبدیل شد؛ مردی که با وجود رسیدن به آب، از نوشیدن آن چشم پوشید تا در اوج ایثار، جان خود را فدای امام و تشنگان خیمه‌ها کند. روایات کربلا از او تصویری می‌سازند که در آن، دست‌های بریده نه پایان راه، بلکه آغاز جاودانگی و ماندگاری در تاریخ انسانیت است.
با وجود اندوه عمیق امام حسین(ع) پس از شهادت حضرت عباس(ع)، لقب «کاشف الکرب عن وجه الحسین(ع)» (برطرف کننده غم از چهره حسین(ع)) به ایشان اطلاق می‌شود. دلیل این امر، رشادت‌ها و حمایت‌های بی‌دریغ حضرت عباس(ع) در طول واقعه کربلا است که غم و اندوه را از امام (ع) دور می‌ساخت.
تاسوعا یعنی روزی که ظرفیت بالا می‌رود و در سینه‌ها فراخی ایجاد می‌شود. عاشورا هم یعنی روز معاشرت با امام (ع). این اصطلاحات را برای اولین بار امام سجاد(ع) به کار بردند.
عاشورا، روزی که عشق به ایمان، عشق به حسین، عشق به برادر جلوه‌ای دیگری یافت و سردار قهرمان امام بر لب فرات، تشنه لب اما سیراب از عشق الهی با بدنی پر از نیزه‌های کین دژخیم افتاد و قامت حیدری‌اش در دیده ظاهربینان دوتا شد.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، عزاداری روز تاسوعای حسینی با حضور هیئت‌های عزادار در صحن و سرای حرم مطهر رضوی برگزار شد. چند تصویر از بیرق‌ها و آب سرخ رنگ حوض میان صحن را می‌بینید.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، استاد فاطمی‌نیا در یکی از سخنرانی‌های خود با طرح این سوال که چرا تاسوعا را به حضرت ابوالفضل(ع) منتسب می‌دانند، عللی را در پاسخ عنوان کرده است که در این فیلم می‌بینید. https://www.aparat.com/v/net6jrk
آهنگ محمد علی کریم خانی برای شهادت حضرت ابوالفضل(ع) را می‌شنوید.
گزیده ای از کتاب سقای آب و ادب، به قلم سیدمهدی شجاعی
نهم محرم، روز آخرین تلاش‌های امام حسین برای جلوگیری از جنگ