امیرالمؤمنین امام علی(ع) در میدان نبرد تنها با شمشیر و توان نظامی بر دشمنان خود غلبه نمیکرد؛ هیبت و اقتدار روحی آن حضرت چنان در دل رقیبان نفوذ کرده بود که برخی از آنان پیش از آغاز رویارویی، بخشی از توان و روحیه خود را از دست میدادند؛ نکتهای که امام(ع) در حکمت ۳۱۸ نهجالبلاغه با جملهای کوتاه اما معنادار به آن اشاره کرده است: «ما لَقِیتُ رَجُلاً إِلّا أَعانَنِي عَلَی نَفسِهِ»؛ «با هیچکس روبهرو نشدم، مگر اینکه مرا بر ضد خودش یاری کرد.»