«وَأد»؛ نامی که با یکی از تلخترین تصاویر دوران جاهلیت گره خورده است؛ اما آیا همه عربها دختران خود را زندهبهگور میکردند؟ روایتهای تاریخی از ماجرای قیس بن عاصم و دختران بنیتمیم تا داستان نجات صدها دختر توسط صعصعة بن ناجیه، تصویری پیچیدهتر از این پدیده ارائه میکنند؛ رفتاری که در بخشی از جامعه عرب پیش از اسلام وجود داشت، اما نمیتوان آن را رسمی فراگیر و یکسان در میان تمام قبایل دانست.
زنان جاهلی با مردان به گفتگو می نشستند و نگاه آن ها به یکدیگر در آن زمان نه ننگ و عار بود و نه حرام. عرب جاهلی اگر کسی به همسرش یا خواهر یا دخترش نظر بد می انداخت او را به جنگ یا مبارزه دعوت می کرد و چه بسا به خاطر یک نگاه مشکوک بین دو قبیله جنگ بزرگی در می گرفت. لذا کسانی که نگاه پاک داشتند مورد ستایش و تمجید شعرا بودند.