پول و ثروت به‌خودی‌خود نه نشانه رستگاری است و نه تضمینی برای سعادت انسان؛ آنچه به دارایی ارزش واقعی می‌دهد، مسیر مصرف و نیتی است که پشت آن قرار دارد. قرآن کریم در آیات پایانی سوره «لیل»، بخشش مال برای رضای خدا را نشانه تقوا معرفی می‌کند و در ادامه، سوره‌های «ضحی» و «شرح» از تبدیل نعمت به مسئولیت، توجه به نیازمندان و یافتن گشایش در دل سختی‌ها سخن می‌گویند؛ مفاهیمی که نشان می‌دهند ثروت زمانی ارزشمند است که انسان را از خود فراتر ببرد و به خدا و بندگان او نزدیک‌تر کند.
آیا قرآن درباره زمان آفرینش زمین و آسمان دچار تناقض شده است؟ بررسی دقیق واژه‌های آیات سوره‌های بقره و نازعات نشان می‌دهد ماجرا چیز دیگری است و یک ترجمه نادرست می‌تواند منشأ این شبهه باشد.