قرار است نذر، عزاداری و برپایی مجالس مذهبی ما را به خدا نزدیکتر کند؛ اما آیا ممکن است هزینههای سنگین، سفرههای پرزرقوبرق و رقابت بر سر بزرگتر بودن هیئتها، درست در نقطه مقابل این هدف قرار بگیرد؟ از نگاه قرآن و روایات، اسراف تنها یک رفتار نادرست اقتصادی نیست؛ بلکه میتواند با روح تقوا و اهداف معنوی آیینهای دینی در تعارض قرار گیرد. پرسش اینجاست که چگونه میتوان میان شکوه مراسم مذهبی و پرهیز از تجمل و اسراف تعادل برقرار کرد؟
در کتاب «اندیشه سیاسی - تربیتی علوی در نامههای نهجالبلاغه» نوشته آیتالله احمد بهشتی چنین آمده است: میانهروی از دستورهای بسیار مهم همه انبیای الهی بلکه در صدر دستورات آنهاست. رعایت اقتصاد در همه جا لازم است در خوردن و آشامیدن در خواب و استراحت در کار و تلاش در تحصیل و مطالعه در عبادت در دوستی و دشمنی در سخن گفتن و ...
امام شهیدمان معتقد بودند که اسراف یک "عیب ملی" است و اینک ما باید با عزم و اراده ملی و البته توجه به اصل برنامهریزی هدفمند به دنبال رفع این عیب مهم و بزرگ باشیم تا ایران اسلامی هر چه بیشتر و بهتر در مدار رشد و پیشرفت به حرکت خود ادامه دهد.
امام در نامهای به نیروهای دولتی دستور میدهند که حتی در نوشتن مکاتبات اداری، از اسراف در کاغذ و مرکب پرهیز کنند و قلمها را تیز کنند تا سطرها نزدیک به هم باشد.
موفقیت در اقتصاد خانواده نیاز به همکاری همه اعضای خانواده و افزایش آگاهی و برنامه ریزی برای دخل و خرج زندگی دارد.
وقتی به زندگی قدیمیها نگاه میکنیم، میبینیم که صرفهجویی و قناعت به عنوان یک شاخص سبک زندگی دینی تا چه اندازه برای آنها مهم بوده است.