سعدی، مولوی، عطار و فردوسی هر یک با زبانی متفاوت از اسارت انسان در دام خواستههای بیپایان سخن گفتهاند؛ نگاهی که در نهجالبلاغه نیز با پیوند طمع، ذلت فردی و ستم اجتماعی ادامه پیدا میکند.