گاهی آنچه انسان را گرفتار می‌کند، خطری نیست که از آن می‌ترسد؛ بلکه آرزویی است که بیش از اندازه به دست آوردنش را می‌خواهد. حکایت «فال روباه» از سندبادنامه، داستانی خواندنی درباره همین حقیقت است؛ روایتی که نشان می‌دهد چگونه طمع، تعریف و تمجید و وعده رسیدن به قدرت می‌توانند چشم انسان را بر واقعیت ببندند.
معاون آموزش موسسه امام خمینی(ره) گفت: اسلام و مسیحیت به عنوان دو دین زنده و دارای پیروان فراوان در جهان معاصر، با مذمت نمودن طمع در متون مقدس دینی و بیان منشأ، آثار و ناسازگاری آن با روح دین، دارای ظرفیت‌هایی قابل توجه برای تأثیرگذاری بر مؤمنان در اجتناب از این گناه بزرگ اخلاقی و مهار آن هستند.
واژه «طمع» به معنای بیش از حق خود طالب بودن و گرفتن مواهب زندگی از دست دیگران است و بدیهی است که افراد طماع برای رسیدن به مقصود خود باید تن به هر ذلتی بدهند و دست سؤال به سوی هر کس دراز کنند و شخصیت خود را برای نیل به اهداف طمعکارانه خود بشکنند.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، در مجموعه ورّام، به روایتی از امیرالمومنین درباره آسیب‌های طمع داشتن اشاره شده است. متن این روایت را در ادامه می‌خوانید: امیرالمؤمنین علی (علیه السلام): أَکْثَرُ مَصَارِعِ اَلْعُقُولِ تَحْتَ بُرُوقِ اَلْأَطْمَاعِ اَلْعَبِیدُ ثَلاَثَةٌ عَبْدُ رِقٍّ وَ عَبْدُ شَهْوَةٍ وَ عَبْدُ طَمَعٍ. مَنْ أَرَادَ أَنْ یَعِیشَ حُرّاً أَیَّامَ حَیَاتِهِ فَلاَ […]