نهم ربیع‌الاول، در فرهنگ شیعه فرصتی برای بازخوانی عهد با امام حیّ و حاضر و آغاز امامت حضرت ولی‌عصر(عج) است؛ عهدی که در انتظار منفعلانه خلاصه نمی‌شود، بلکه معرفت، ولایت‌پذیری، خودسازی، دفاع از آرمان‌های اهل‌بیت(ع)، تربیت نیرو و تلاش برای تحقق عدالت و معنویت را مطالبه می‌کند. پیوند این فرهنگ با عاشورا نیز نشان می‌دهد که منتظر واقعی، همان‌گونه که از نهضت حسینی درس قیام و مقاومت می‌آموزد، باید خود را برای یاری امام عصر(عج) و زمینه‌سازی ظهور آماده کند.
پیامبر خدا محمد مصطفی ( که درود خدا بر او باد) در روایتی فرمود: روزگاری خواهد آمد که دین خدا تکه تکه خواهد شد. سنت من در نزد آنان بدعت و بدعت در نزد آنان سنت باشد، شخصیت های بزرگ در نزد آنها حیله گر خوانده می شوند و اشخاص حیله گر در نزد مردم، با شخصیت و وزین خوانده شوند.
یک پیشکسوت قرآنی گفت: این ادعای غرب که می‌خواهد برای مردم ما آزادی و رفاه بیاورد، دروغ بزرگ قرن و بلکه دروغ تاریخ است.
امام زمان علیه السلام، دوازدهمین امام شیعیان و منجی وعده داده شده توسط خداوند متعال و پیامبران الهی در آخر الزمان است.
آیت‌الله حسینی طهرانی گفت: مسئله بودن در رکاب امام زمان(عج) در زمان غیبت چه آن‌هایی که به سعادت زیارت آن حضرت نائل می‌شوند چه آن‌هایی که نائل نشده و از دنیا رفته اند، عمده این است که انسان اهل تقوا و مطیع آن حضرت باشند.
کارشناس علوم قرآنی درباره آداب خاص روز جمعه برای عرض ارادت به امام زمان (عج) توضیحاتی ارائه داد.
دعای فرج، این ندای امید و انتظار، نه تنها زمزمه‌ای بر لبان منتظران، بلکه فریادی رسا برای تعجیل در ظهور منجی عالم بشریت، حضرت مهدی موعود (عج) است. در میان دریای بیکران ادعیه و مناجات، دعای فرج همچون نگینی درخشان، قلب‌های شیعیان را به نور امید روشن می‌سازد و جان‌های تشنه را با زلال انتظار سیراب می‌کند.