در شعر فارسی، حیا فقط یک توصیه اخلاقی خشک نیست، بلکه کیفیتی روحی و زیباییشناختی است که گاه در سکوت یک نگاه، گاه در وقار یک رفتار و گاه در نجابت یک زبان خود را نشان میدهد. از حافظ که حیا را در پردهپوشی عشق و ادب حضور مینشاند تا پروین اعتصامی که آن را به عنوان سرمایه شخصیت زن و انسان معرفی میکند، این مفهوم در ادبیات ما حضوری زنده و الهامبخش دارد.
حضرت آیت الله جوادی آملی گفتند: زن باید کاملاً درک کند که حجاب او تنها مربوط به خود او نیست تا بگوید من از حق خودم صرف نظر کردم، حجاب زن مربوط به مرد نیست تا مرد بگوید من راضیم، حجاب زن مربوط به خانواده نیست تا اعضای خانواده رضایت بدهند، حجاب زن، حقی الهی است.