در عصرِ اپلیکیشنها که همه چیز باید مستقیم، فوری و بدون واسطه در دسترس باشد، انگاره ی توسل به اهلبیت گاهی با این پرسش روبرو میشود که آیا رجوع به غیرِ خدا، نادیده گرفتنِ حضورِ مستقیم اوست؟ این نوشتار با نگاهی به سیره اهلبیت و نظامِ اسبابِ عالم، تحلیل میکند که توسل نهتنها خدا را به حاشیه نمیراند، بلکه تنها راهِ رسیدنِ به توحیدی است که از پوسته ظاهر عبور کرده و به عمقِ هستی رسیده است.