علامه حسنزاده آملی(قدسسره) برای کسانی که در جستوجوی سیر و سلوک و معرفت نفس هستند، از یک دفترچه ساده اما مهم سخن میگفت؛ دفترچهای که انسان باید پیش از آنکه روز حساب، دفتر اعمالش را در برابر او بگشاید، خودش هر روز آن را مرور کند و ببیند در مسیر زندگی یک قدم به خداوند نزدیکتر شده است یا نه.
شیعه، پیامبر، قرآن و بزرگان بر «امام» تأکید کردهاند؛ امام، نوربخش جانها و معصوم است. اعراض از امام(ع) یعنی بازماندن از صراط مستقیم؛ همانند جمعیتی بیفرمانده که پراکنده و سرگشته میشود و در نهایت دشمن بر آنها مسلط میگردد.
کمال واقعی انسان زمانی آشکار میشود که خویش را نه با ظاهر و صفات جسمانی، بلکه با معیارهای الهی و عدل الهی سنجیده باشد. تنها ناطق بودن یا راه رفتن بر دو پا و سخن گفتن انسانیت را کامل نمیکند، بلکه وزن حقیقی انسانیت در محک الهی و میزان رفتار و کردار در قیامت روشن میشود.
ای شاهکار خلقت، خودت را فراموش نکن؛ این وجود گرانقدر، صُنع بینظیر خداست. اگر خدا را از یاد ببری، از خودت هم غافل میمانی و این آغاز سقوط است. پس مراقب باش، هر چیز را پیش از پذیرفتن بو بکش: حرف، رفیق، سفره، امضا؛ این خانه صاحب دارد.