عمر، سرمایهای است که حتی یک لحظه از آن قابل بازگشت نیست؛ اما غفلت میتواند همین سرمایه گرانبها را بهسادگی در مسیر گناه و نافرمانی از بین ببرد. علامه حسنزاده آملی(ره) با نقل سخنی از شیخ محمد بهاری(ره)، مراقبه را «کشیک نفس» میداند؛ مراقبتی دائمی که انسان را هوشیار نگه میدارد تا اعضا و جوارحش به سوی معصیت کشیده نشوند و لحظههای ارزشمند زندگی بیهوده از دست نرود.
آنچه جرم محسوب میشود، خودِ روزه نگرفتن نیست؛ آنچه جرم است، «استخفاف» و به سخره گرفتن حرمت دین در ملأ عام است.رعایت روزه شخصی است، اما ترک آن در جامعه فضای دینی را تضعیف و مخالفت با دین را تسهیل میکند.
خداوند همه اعمال انسان را میبیند، چه آشکار و چه پنهان، و فردا خود قاضی خواهد بود؛ این آگاهی باید انسان را به رعایت وظایف و پرهیز از گناه ترغیب کند، زیرا معصیت هم زندگی دنیوی و هم آخرت را خراب میکند و ترس از دید خدا، راه پیشگیری از خطا و فساد است.