آنچه جرم محسوب میشود، خودِ روزه نگرفتن نیست؛ آنچه جرم است، «استخفاف» و به سخره گرفتن حرمت دین در ملأ عام است.رعایت روزه شخصی است، اما ترک آن در جامعه فضای دینی را تضعیف و مخالفت با دین را تسهیل میکند.
خداوند همه اعمال انسان را میبیند، چه آشکار و چه پنهان، و فردا خود قاضی خواهد بود؛ این آگاهی باید انسان را به رعایت وظایف و پرهیز از گناه ترغیب کند، زیرا معصیت هم زندگی دنیوی و هم آخرت را خراب میکند و ترس از دید خدا، راه پیشگیری از خطا و فساد است.