یک گنبد فیروزه‌ای با معماری ایرانی در قلب مالزی، سقف گنجینه‌ای است که بیش از ۱۰ هزار اثر اسلامی را در خود جای داده؛ از قرآن‌های خطی قرن‌های نخستین تا «قرآن آبی» و نسخه‌ای ایرانی که در سال ۱۶۲۲ میلادی نوشته شده است.
در نگارگری ایرانی، مسجد فقط یک بنا نیست؛ گاهی صحنه یک روایت، گاهی نشانه‌ای از جهان معنوی و گاهی عنصری برای شکل‌دادن به فضای تصویر است. از نسخه‌های نفیس دوره تیموری و صفوی تا نگاره‌های مذهبی و ادبی، معماری مسجد با گنبد، مناره، محراب و کاشی‌کاری‌های رنگارنگ، بخشی از زبان تصویری هنرمندان ایرانی شده است. بررسی این نگاره‌ها نشان می‌دهد که مسجد چگونه از یک فضای معماری به عنصری روایی و نمادین در هنر ایرانی تبدیل شده است.
«هنر آینه کاری در معماری ایرانی» در فهرست جهانی میراث ناملموس یونسکو ثبت شد.