تغذیه در نگاه اسلام تنها مسئلهای مربوط به جسم نیست، بلکه با روح، اخلاق و سرنوشت انسان نیز پیوند دارد. آیات قرآن و سخنان اهلبیت(علیهمالسلام) بر انتخاب روزیهای حلال و پاکیزه تأکید کرده و نسبت به آثار منفی لقمه حرام؛ از تیرگی دل و سلب برکت تا پیامدهای اخروی، هشدار دادهاند.
رشد فردی کاسب مسلمان با نیت الهی،صداقت،امانتداری،پرهیز از حرام،رعایت حقوق مردم، نظم،اعتدال و افزایش دانش شکل میگیرد و تجارت او را وسیله تقرب به خدا میسازد.
کسب روزی حلال از تأکیدات مهم دینی به شمار می رود که معنای عامی دارد و یکی از راه های آن، کارکردن و کسب و کار است و منحصر در آن نیست.
یکی از اساسیترین مسائل پیش روی بشر که تأثیر مستقیم و غیر مستقیم بسزایی در سرنوشت دنیا و آخرت او دارد، کسب روزی حلال است. این موضوع آن چنان اهمیت دارد که حتی در نسلها تأثیر گذاشته و ماهیت انسانی را به کلی دگرگون ساخته، بر بندگی و میزان طاعت و خدا شناسی او اثر میگذارد.
در منظومه معارف اسلامی، اقتصاد تنها عرصه تولید و مصرف نیست، بلکه میدان آزمون ایمان و تقواست. قرآن کریم و روایات اهلبیت(ع) با تأکیدی کمنظیر، کسب روزی حلال را فریضهای الهی و برترین بخش عبادت معرفی کردهاند؛ در مقابل، مال حرام را منشأ قساوت قلب، عدم استجابت دعا، بیبرکتی و انحراف نسل دانستهاند.
روایات زیادی از تأثیر منفی مال حرام بر روح و روان انسان خبر داده است. هر چند مخاطب این روایات کودک است و عام است. اما زمانی که مال حرام بر روی بزرگسالان میتواند اثر منفی داشته باشد، بر روی کودکان در دوران کودکی نیز میتواند همان اثر را داشته باشد.
ممکن است برخی افراد با توجیه «تأمین آتیه خانواده» به ذخیره این داراییها بپردازند. اما آیا این کار حلال است؟
کار مفید و مؤثر، دو اصل بنیادین سبک زندگی اسلامی هستند که نه تنها فرد را به رشد و کمال میرسانند، بلکه به آبادانی جامعه و رضایت الهی نیز کمک میکنند. آموزههای قرآن و سیره امام علی (ع) نشان میدهند هر فعالیتی زمانی ارزش واقعی دارد که سودمند باشد و با کیفیت و هدفمندی انجام شود.
در اسلام، کسبوکار تنها یک فعالیت اقتصادی نیست، بلکه مسیری برای تعالی اخلاقی و خدمت به جامعه است. صداقت، انصاف و پرهیز از فریب، اصولی هستند که از آیات قرآن و سیره ائمه (ع) برمیخیزند و راهنمای زندگی حرفهای مسلمانان بهشمار میروند.
خداوند برای دستیابی به وسعت روزی حلال، دو دسته عوامل مادی و معنوی را تأثیرگذار دانسته است که هیچیک از عوامل جایگزین دیگری نمیشود.