دین، انسان را از بهرهمندیهای مشروع منع نکرده است؛ خوردن، نوشیدن، دیدن و حرکت در چارچوب حلال آزاد است. تنها یک قید اساسی وجود دارد و آن، پرهیز از حرام است: لقمه حرام نخوردن، نگاه حرام نکردن، قدم نگذاشتن در مسیر حرام و دست بلند نکردن بر مظلوم. همین یک قید، محور همه تکالیف است. اگر انسان به این اصل پایبند باشد و حرمت الهی را حفظ کند، برکات آن را در همین دنیا خواهد دید؛ و افزون بر آن، عزت در عالم برزخ و نتایج شگفتانگیز در روز قیامت در انتظار او خواهد بود.
اخلاق بندگی سبب سامانبخشیدن رابطه انسان با خدا و تربیت نفس شده و توحید بندگان را قوی، غنی و مستحکم کرده و مانع انحراف انسان میشود.
در روایات مربوط به دوران غیبت امام زمان عجلالله تعالی فرجهالشریف نیز آمده است «لَتُبَلْبَلُنَّ بَلْبَلَةً وَ لَتُغَرْبَلُنَّ غَرْبَلَةً» که مردم به شدت مورد غربال قرار میگیرند؛ غربال پشت غربال و امتحان پس از امتحان، تا آنچه در درون جان انسانهاست آشکار گردد. در امتحانات مشخص می شود که چه کسی مرد میدان است و چه کسی کم میآورد. در امتحانات است که باطنها خود را نشان میدهند.
مدرس تفسیر قرآن کریم به تبیین چگونگی کنترل نفس پرداخت و گفت: این مبارزه به این معناست که تلاش کنیم حقیقت وجودی خود را به گناه آلوده نکنیم، لازمه کنترل نفس توسط انسان داشتن الگو و مرشد در این زمینه است.