عید غدیر فقط یادآوری یک واقعه تاریخی نیست؛ فرصتی برای دیدن چهره کامل امام علی(ع) است؛ چهره ای که در کنار عدالت و شجاعت، به مهربانی و مسئولیت اجتماعی نیز شناخته می شود. القابی مانند ابوالحسن، ابوتراب و پدر یتیمان، نشان می دهند که محبت در مکتب علوی صرفا یک احساس درونی نیست؛ اخلاقی است که به رفتار اجتماعی، رسیدگی به محرومان و حفظ کرامت انسان تبدیل می شود.
قرآن کریم، رزق همه موجودات را بر عهده خداوند میداند، اما در تاریخ عالمان دین، کسانی بودهاند که این باور را به زیباترین شکل زندگی کردند؛ از جمله آیتالله سید محمدکاظم یزدی که با توکل کامل، از بیتالمال حتی برای نزدیکترین خویشان خود استفاده نکرد.
امام علی(ع) شخصاً به بازارها میرفت و بر قیمتها و رفتار تجار نظارت میکرد و از کارگزاران خود میخواست که گزارشهای دقیق از وضعیت مردم ارائه دهند.
در روزگاری که یتیم را خوار میشمردند، پیامبر اکرم (ص) با یک آغوش پدرانه، جایگاه پسر یتیم مدینه را نزد همه کودکان تغییر داد.