انسان در میان انبوه صداها و اطلاعات، ممکن است از شنیدن مهمترین ندا بازبماند؛ ندایی که در عرفان، از عالم قدس سرچشمه میگیرد و میتواند جان خفته را از تاریکی جهل و حجابهای نفسانی رها کند. در این نگاه، اولیای الهی با نفخه وجودی خود نقشی همچون «اسرافیل» برای احیای درون انسان دارند و سالک با عبور از کثرت و رهایی از «من»، به حقیقتی واحد میرسد که در آینه انسان کامل تجلی یافته است.
وقتی فرزند در معرض سیل محتوای فضای مجازی، تغییرات فرهنگی و آسیبهای اخلاقی قرار میگیرد، اضطراب والدین قابل درک است؛ اما آیا پدر و مادر باید تصور کنند سرنوشت تربیتی فرزند کاملاً در دست آنهاست؟ آموزههای توحیدی با تأکید بر ماجرای حضرت موسی(ع) و مادرش، تصویری متفاوت ارائه میکنند: والدین باید نهایت توان خود را برای تربیت به کار بگیرند، اما نتیجه را به خدا بسپارند؛ خدایی که میتواند حتی در قلب کاخ فرعون، زمینه رشد و هدایت یک انسان را فراهم کند.