در دورانی که هزاران دنبال‌کننده مجازی توهم ارتباط را پدید آورده‌اند، ناتوانی در ساختن و نگهداشت پیوندهای عمیق دوستی به بزرگ‌ترین فقر روانی و بحران عجز انسان معاصر بدل شده است.
تربیت اجتماعی فرزندان نیازمند عبور از کنترلگری پلیسی به سوی مربیگری هوشمندانه است؛ هنری که با قطب‌نمای مهر مادری، معیارهای اصیل همنشینی را در جان کودک درونی می‌کند.
در روزگاری که مرزهای ارتباطی به لطف فضای مجازی فروریخته و هر سلام و علیکی می تواند سرآغاز یک پیوند عمیق یا یک آسیب جبران ناپذیر باشد، بازخوانی فرمول امام حسن مجتبی برای انتخاب دوست، راهگشای امنیت عاطفی و اخلاقی جامعه است.