در میان مشغلههای روزمره، گاهی دقایق طولانی را صرف انتظار برای یک برنامه میکنیم، اما چند دقیقه ایستادن در پیشگاه خداوند برایمان دشوار میشود؛ مسئلهای که بار دیگر اهمیت توجه به کیفیت ارتباط انسان با پروردگار و درک عمیقتر از جایگاه نماز را یادآوری میکند.
محبوبیت در میان مردم فقط با تلاش برای جلب رضایت آنها به دست نمیآید؛ دستکم از نگاه امیرالمؤمنین(ع)، ریشه این اتفاق را باید جای دیگری جستوجو کرد. حضرت در حکمت ۴۲۳ نهجالبلاغه میفرمایند هر کس رابطه خود با خداوند را اصلاح کند، خداوند رابطه او با مردم را اصلاح خواهد کرد؛ آموزهای که نشان میدهد صداقت، محبت، درستکرداری و حسن رابطه با دیگران، میتواند از اصلاح درون و استحکام پیوند انسان با خداوند سرچشمه بگیرد.
اگر انسان میتواند در هر زمان و مکانی با خداوند سخن بگوید، دعا کند و نیازهایش را با او در میان بگذارد، پس چرا نماز باید در پنج نوبت مشخص از شبانهروز تکرار شود؟ آیا این تکرار صرفاً یک الزام عبادی است یا پشت زمانبندی و آداب نماز، فلسفهای عمیق برای تربیت و رشد روح انسان وجود دارد؟ پاسخ این پرسش را باید در تفاوت میان «ارتباط آزادانه با خدا» و «عبادت ویژهای که خداوند برای کمال انسان تعیین کرده است» جستوجو کرد.
محسن میرطالبی، روانشناس مذهبی و استاد دانشگاه در گفتگو با پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ اظهار داشت: انسان همیشه در درون و خلوت خودش یک رابطه عمیق با خالقش داشته است و تنها چیزی که در همه حال میتواند باعث آرامش دل انسان شود، ارتباط با ذات لایتناهی خداوند است. بنابراین من به هیچوجه معتقد نیستم که میان جوان امروز و خداوند قهر و گسست واقعی ایجاد شده باشد.
دُعا، طلب و درخواست بندگان از خدا یا آنچه معبود میپندارند، برای رسیدن به خواستههاست. در متون دینی، دعا به عنوان یکی از راههای ارتباط با خدا و برترین عبادتها تأکید و با تعابیری مانند سلاح مؤمن و نور آسمان و زمین توصیف شده است.
انسان دارای خودآگاهی و خوددوستی است و به همین جهت، کمال خواه است و چون خداوند در نقطه اوج کمالات است، انسان از طریق شناخت خدا، به درک بهتری از کمالات میرسد.
مبلغان مسیحیت تبشیری ادعا می کنند که در مسیحیت رابطه انسان با خدا دو سویه است، اما در اسلام این رابطه یک سویه است و از طرفی در مسیحیت خدا به سوی انسان آمده اما در اسلام این انسان است که باید با تلاش، خود را به خدا برساند. این ادعا بویی از حقیقت ندارد، چرا که در قرآن و سنت اسلامی به رابطه ی دو سویه با خدا اشاره شده و در کتاب مقدس نیز اقدام ایمانداران مسیحی برای جلب توجه الهی، مهم دانسته شده است.
دعا یک واسطه ای برای ارتباط خلق با خالق خودش است. ارتباطی که به راحتی امکان پذیر است و هیچ مشکلی برای برقراری آن وجود ندارد.
یکی از زیباترین جلوههای ارتباط عاشقانه با خدا و اساسیترین راههای سیر و سلوک، ذکر است.
در این مطلب به بررسی دو گروه از آیات قرآن میپردازیم که یکی از آنها به حضور خدا در عرش آسمانها اشاره دارد و دیگری نزدیکی او به انسانها را مطرح میکند. در نهایت این نکته مهم مطرح میشود که خداوند به همه امور آدمی احاطه دارد و تدبیر جهانی را بر عهده دارد.
قرآن رضایت خداوند را برای تقوا پیشگانی بیان میكند كه دارای شش صفت ممتاز باشند