افراط و تفریط تنها در رفتارهای فردی نیست؛ گاهی در تفسیر دین هم رخ میدهد، آنجا که عدهای سلیقه عوام را معیار قرار میدهند و عدهای دیگر، احکام اسلام را با پسند زمانه میسنجند.
زندگی پرزرقوبرق و نمایش مداوم ثروت، شاید در نگاه اول نشانه موفقیت به نظر برسد، اما پشت این ظاهر فریبنده، بحرانی خاموش در حال شکلگیری است؛ بحرانی که از فرسایش آرام ارزشهای اخلاقی آغاز میشود و تا تضعیف خانواده، اقتصاد و هویت اجتماعی امتداد مییابد. تجملگرایی و اشرافیگری امروز، دیگر یک انتخاب شخصی نیست، بلکه به چالشی فراگیر برای جامعه تبدیل شده است.
افراط و تفریط میتواند انسان را از مسیر هدایت دور نماید، چرا که حدّ تعادل، همان صراط مستقیمی است که روزی ده مرتبه در نمازهای واجبمان از خداوند متعال طلب میکنیم و نکته قابل تأملتر اینجاست که به فرموده قرآن، صراط مستقیم، همانجاست که خداوند حضور دارد.