قرآن کریم در سوره واقعه، درباره حیات پس از مرگ، با اشاره به آفرینش انسان، رویش گیاهان، نزول باران و پیدایش آتش، نشانه‌هایی روشن از قدرت بی‌پایان خداوند ارائه می‌کند و نشان می‌دهد که رستاخیز، ادامه همان قدرتی است که هر روز در جهان جریان دارد.
سرنوشت انسان‌ها در قیامت یکسان نیست، عده‌ای در نعمتی جاودانه و آرامشی بی‌پایان جای می‌گیرند و عده‌ای دیگر با حسرت و عذاب روبه‌رو می‌شوند. سوره واقعه با ترسیم این دو سرنوشت، نشان می‌دهد که فاصله میان بهشت و حسرت ابدی، نتیجه انتخاب‌ها و باورهای انسان در دنیاست.
قرآن، قیامت را «واقعه» می‌نامد؛ رخدادی قطعی که هیچ گریزی از آن نیست. آیات پایانی سوره رحمن و آغاز سوره واقعه، در کنار یکدیگر، از مقصد نهایی انسان، نعمت‌های بهشتی و سرنوشت سه گروه از انسان‌ها در روز رستاخیز پرده برمی‌دارند.