هجرتِ بیبی حکیمه به جنوبِ ایران، فراتر از یک سفرِ تبعیدی یا فرار از ظلم، راهبردیترین اقدامِ فرهنگی برای تثبیتِ معارفِ اهلبیت در دورافتادهترین نقاطِ ایران در عصرِ خفقانِ عباسی بود.