در زمانهای که دستاوردهای مادی و پیروزیهای زودگذر به مقیاسی برای ارزشگذاری انسان تبدیل شدهاند، بازخوانی ریشههای روانشناختی پوچی و نگاه قرآنی به باقیات صالحات نشان میدهد که عبور از بحران معنا، نیازمند بازتعریف غایت زندگی و رها شدن از اسارت معیارهای کاذب است.
فضای عمومی و شبکههای اجتماعی این روزها بیش از هر زمان دیگری میزبان موجهای سنگین قضاوت و محکومکردن دیگران است؛ اما ریشههای روانشناختی این رفتار دوگانه چیست و چرا میان نقد عادلانه و محکومکردن شخصیت دیگران فاصله زیادی وجود دارد؟
در دورانی که هزاران دنبالکننده مجازی توهم ارتباط را پدید آوردهاند، ناتوانی در ساختن و نگهداشت پیوندهای عمیق دوستی به بزرگترین فقر روانی و بحران عجز انسان معاصر بدل شده است.