پیامبر اسلام با پیمان برادری میان مهاجران و انصار، سرمایه اجتماعی نوینی خلق کرد که شکاف‌های طبقاتی، قومی و اقتصادی را به همگرایی عاطفی و تعهد متقابل بدل ساخت.
اعتماد عمومی به عنوان شاهرگ حیات حاکمیت، محصول فرمانروایی و اقتدار عریان نیست، بلکه آینه‌ای از وفای به عهد، اجرای عدالت بی‌طرفانه و مصونیت ساختار قدرت از ترجیح منافع شخصی و گروهی است.
ضعیف‌شدن اعتماد به نهادهای رسمی لزوماً همکاری اجتماعی را از میان نمی‌برد؛ تجربه‌های امدادرسانی، صندوق‌های قرض‌الحسنه و مشارکت‌های محله‌ای نشان می‌دهند اعتماد می‌تواند در روابط نزدیک باقی بماند و به کنش جمعی تبدیل شود، هرچند جایگزین نهادهای پاسخ‌گو نیست.
نسل جوان پیش از آنکه به موعظه‌های اخلاقی دل ببندد، رفتار ملموس خانواده، مدرسه و جامعه را ملاک سنجش راستی و امانت‌داری می‌داند؛ ازاین‌رو بی‌اعتمادی، پیش از آنکه عارضه‌ای نسلی باشد، بازتاب کیفیت زیست اخلاقی بزرگ‌ترهاست.
بازاری که در آن سود لحظه ای بر صداقت، امانت و وفای به عهد غلبه کند، شاید چند صباحی پررونق به نظر برسد، اما در عمل به فرسایش اعتماد عمومی و سنگین تر شدن هزینه زندگی همه منجر می شود.
در دورانی که هزاران دنبال‌کننده مجازی توهم ارتباط را پدید آورده‌اند، ناتوانی در ساختن و نگهداشت پیوندهای عمیق دوستی به بزرگ‌ترین فقر روانی و بحران عجز انسان معاصر بدل شده است.
مبلغ در این نوشتار به نقش راهبردی بقاع متبرکه به‌ویژه حرم حضرت عبدالعظیم حسنی در کاهش تنش‌های روانی شهروندان تهرانی و بازسازی سرمایه اجتماعی در جامعه‌ای خسته پرداخته است.
اگر فردی با وجود برخورداری از امکانات بیشتر همچنان احساس تنهایی و نارضایتی داشته باشد، شاید لازم باشد در تعریف خود از موفقیت بازنگری کنیم؛ چراکه توسعه واقعی زمانی محقق می‌شود که پیشرفت‌های بیرونی در کنار بهبود احساس فردی و کیفیت روابط اجتماعی قرار گیرد.
صندوق‌های قرض‌الحسنه خانگی بانوان شبکه‌ای استوار از اعتماد و پیوند اجتماعی پدید آورده‌اند که فارغ از بوروکراسی پیچیده بانکی، گره از درمان، رهن مسکن و جهیزیه باز می‌کنند.
تفکیک کارنامه مدیران اجرایی از اصل خیمه حاکمیت، کلید حفظ اعتماد عمومی در دوران سختی‌های معیشتی است؛ رویکردی که مطالبه‌گری را نشانه پویایی جامعه اسلامی می‌داند، نه عاملی برای ناامنی.
کوفه در سالِ ۴۱ هجری، تنها صحنه‌یِ یک منازعه‌یِ سیاسی نبود؛ این شهر به نمونه‌ای تاریخی از فروپاشیِ سرمایه‌یِ اجتماعی، بی‌ثباتیِ هویتی و ناتوانیِ جامعه در ایستادن کنارِ رهبریِ حق تبدیل شد. در چنین فضایی، امام حسن مجتبی (ع) نه فقط با سپاهِ شام، بلکه با سستیِ اراده‌ها، تزلزلِ وفاداری‌ها و تنهاییِ دردناکی روبه‌رو شدند که ریشه در بحران‌هایِ عمیقِ اجتماعیِ کوفه داشت.
در نظام حکمرانی دینی، تواضع نه یک فضیلت تزئینی، بلکه ابزاری برای نفوذ در لایه‌های پنهان حقیقت و جلب اعتماد عمومی جهت عبور از طوفان‌های بحران است.
تا به حال وسیله‌ای خریده‌اید که فقط یک‌بار استفاده شود و سال‌ها در انباری خاک بخورد؟ یا برای انجام یک کار ساده، متحمل هزینه‌ی سنگینِ خرید یا اجاره شده‌اید؟ اقتصاد مشارکتی پاسخِ هوشمندانه‌ای به این چالش است؛ ایده‌ای که می‌گوید به‌جای «مالکیت»، بر «دسترسی» تمرکز کنیم. این مدل که ریشه در فرهنگِ تعاون دارد، امروز با کمک فناوری، راهکاری ساده و مقرون‌به‌صرفه برای مدیریت هزینه‌های خانواده‌هاست.
عقبه دوم، بیعتی کم‌صدا اما سرنوشت‌ساز بود که دعوت پیامبر(ص) را از حلقه‌های محدود مکه به سمت یک شبکه اجتماعی وفادار در یثرب برد. این پیمان، مسیر هجرت و سپس شکل‌گیری نظم اجتماعی مدینه را هموار کرد و از دین، یک تجربه جمعی ساخت.
بخشی از نخستین پیام رهبر انقلاب تأکید بر سرمایه اجتماعی نظام و نقش مردم در حفظ ثبات و امنیت کشور است.
مبلغ/ خبر ترک تحصیل نزدیک به یک میلیون دانش‌آموز (۹۷۰ هزار نفر) را اگر به شمار بازماندگان از تحصیل از همان دوره ابتدایی اضافه کنیم، با چشماندازی مواجه می‌شویم که در آیندهای نزدیک به سوی جامعه گشوده خواهد شد و پیامدهای آن از سطوح اجتماعی، فرهنگی و سیاسی خواهد گذشت و بیشترین آسیب را به بدنه نحیف «فرهنگ و روان» فرد و جامعه وارد خواهد کرد.