در روزگاری که موفقیت یک شبه و تغییر ناگهانی به شعار شبکههای اجتماعی بدل شده، ادبیات فارسی و حکمت علوی یک نسخه متفاوت پیش روی مخاطب میگذارند: نیکی را کم آغاز کن، اما رها نکن.
بررسی کارنامه این زبان در آسیای صغیر و شامات نشان میدهد که چگونه فرمانروایان ترکتبار سلجوقی و عثمانی و صوفیان بلاد شام، این زبان را به عنوان زبان رسمی دربار و طریقت خود برگزیدند.
«در مملکت خود بنده بودن» تعبیری است که سیدفخرالدین شادمان برای توصیف سرنوشت ملتی به کار میبرد که زبان و فرهنگ خود را فراموش کرده و شیفته ظواهر تمدن بیگانه شده است. از نگاه او، جامعهای که نتواند بر پایه زبان و هویت فرهنگی خود با جهان جدید روبهرو شود، به تدریج استقلال فکری و شخصیت تاریخیاش را از دست میدهد. از همین رو شادمان زبان فارسی را نه صرفاً یک ابزار ارتباطی، بلکه یکی از بنیادیترین عناصر بقا و تداوم هویت ایرانی میدانست.
فیروزه، سنگی است که با نام ایران در جهان شناخته میشود و مردم این سرزمین رنگش را در کاشیهای گنبدها و کاسههای سفالین ریختند و درخشش و ارزشش با خیال و کلام آمیخته اند.
زورخانه ساختمانی در میانه بافت زندگی مردم در دل شهر و کنار مسجد و بازار و میدانگاه است و ورزش زورخانه ای فقط یک ورزش نیست، آئینی است که وامدار معانی بسیار است و نمادهای فرهنگی فراوانی دارد.
بنیانگذار خانه مداحان در مورد یک شعر سعدی در کتاب درسی مدارس معتقد بود عبارتی در این شعر وجود دارد که ممکن است با اصول شیعه سازگار نباشد و در نهایت با پیگیریاش آن را حذف کرد.
مردمداریِ امام علی در اشعار فارسی در گفتوگوی «مبلغ» با دکتر سیده الهام باقری